Platanen

BOMEN MET EEN CAMOUFLAGEPAKJE

Als kind woonde ik op Charlois in Rotterdam. Ik woonde in de Bonaventurastraat. Dat was een lange smalle straat met hoge bomen. Ik hield van die bomen. Ze gaven rust aan het geheel. Ik kan me niet herinneren dat er ooit iemand klaagde over die bomen, dat ze in de weg stonden, dat men geen uitzicht had of dat ze het licht uit de kamer wegnamen. En toch stonden die bomen dicht bij de huizen en hun takken waren zo dicht bij de ramen dat je ze bijna aan kon raken.

Wel hoorde je zeggen:” nou wordt het snel zomer, de blaadjes lopen uit.” Of, er zit een nestje in de boom. We hadden veel vogeltjes in de straat, veel musjes die hun eten zochten in onze schillenmandjes, die één of twee keer per week opgehaald werden door een schillenboer, maar verder altijd onbedekt buiten stonden. Nu, terwijl de industrie zo veel is toegenomen hoor je wel eens klagen over bomen, die trouwe vrienden, die zo hun best doen om ons van zuurstof te voorzien en de lucht te zuiveren.

Eén zo’n mooie vriend is de Plataan. Een echte stadsboom. IJzersterk, mooi blad en bestand tegen veel en genadeloos snoeiwerk. Ga maar met de metro naar Rotterdam dan ziet u langs de Mijnsheerenlaan lelijk snoeiwerk. Dat moet wel omdat de Metro er anders niet langs kan. Eén kant behoudt zijn takken en aan de andere kant zijn ze er haast allemaal afgehaald.

Je herkent de plataan aan zijn stam. Hij laat steeds stukjes schors los en krijgt dan verschillende kleurschakeringen, net een soldatenpakje op patrouille. De boom heeft mooi blad en allemaal ronde bolstertjes, die je al vroeg in de zomer op de grond kunt vinden.

In Zuid Europa is een ander soort en die staan meestal op pleintjes. Dit zijn hele dikke grillige bomen met maar heel weinig blaadjes, maar zo romantisch met een bankje er onder of een heel marktje.
Het zijn bomen, die ons mensen met al onze grillen, goed kunnen verdragen. Echte vrienden.
 
Annette van Grondelle

---